de knotwilg

Om de vijf tot zeven jaar moet je wilgen knotten. Vroeger was dat geen probleem. omdat de  takken voor allerlei dingen gebruikt werden: klompen, manden, palen, enz.  Tegenwoordig wordt het knotten vaak verwaarloosd. De bovenkant van de wilg wordt dan te zwaar en scheurt open. Hij verzwakt dan natuurlijk en sterft.

Als je dacht dat dit alle ellende was die de knotwilg kan overkomen, ben je verkeerd. Knotwilgen die niet regelmatig naar de kapper kunnen, zijn soms het slachtoffer van de watermerkziekte.  Bij deze ziekten zorgen bacterieën ervoor dat de transportweefsels in de boom. verstopt raken. Hierdoor sterven de takken af en is de boom rijp voor Pietje de Dood. Het enige wat je dan nog kan doen is hem omhakken om hem uit zijn lijden te bevrijden. Bovendien voorkom je dan erger ,want hij zou zijn ziektebacterie wel eens kunnen doorgeven aan zijn kerngezonde buren.

 

Klompen
Voorouderlijke ogen keken geregeld kritisch naar de kwaliteit van het wilgehout. De zondagse klompen waren namelijk gemakkelijk uit dat hout te snijden.

Manden en omheiningen
De wilg kreeg geregeld een punkkapsel en dan werd hij een knotwilg. De kappers van dienst schoren de kruinen lekker kaal. De jonge, rechte, dunne takken toverden ze nadien om in manden en omheiningen.

Wilgenlucifers
In een speciale houder hingen aan de open haard altijd 20 cm lange wilgesnippers. Hiermee haalde de boer af en toe een vuurtje uit de open haard om zijn pijp of de petroleumlamp aan te steken. Lucifers waren er in die tijd nog helemaal niet ofwel onbetaalbaar voor de arme keuterboerkes.

Aspirientje
En dan is er nog het acetylsalicylzuur, een aardig en oeroud geschenk,dat de wilg ons zo maar cadeau doet. Vroeger deed die stof dienst als koorts- en pijnstiller. De moderne wetenschap was voor het product geïnteresseerd en maakte het na. En hou je nu vast : wat jij misschien ook wel eens geregeld uit je huisapotheek tovert, het aspirientje dus, was geboren !

Wilgenbast-thee.
Duizenden jaren geleden zaten, volgens goed ingelichte holbronnen, de holbewoners al wilgenbast-thee te slurpen, als ze zich niet zo lekker in hun hol voelden.
Hiervoor verzamelden ze tijdens het voorjaar wilgetakken. Ze haalden de bast er onmiddellijk vanaf. Die droogden ze in de schaduw. Ze klopten hem fijn en bewaarden hem in een donkere schedel. In een halve liter koud water deed de kruidenvouw dan twee theelepels van die schors. Dat brouwsel moest een nacht trekken en bracht ze bij het ochtendkrieken heel even aan de kook. De zieke kreeg drie koppen van de thee, gespreid over de hele dag. De pijn verminderde en de koorts zakte.